Hostel
In het hostel is er gratis kost en inwoning voor:
| (half)wezen ( 5-14 jaar): | 45 | (18 jongens/27 meisjes) |
| geestelijk gehandicapte kinderen | 22 | (11 jongens/11 meisjes) |
| blinden/slechtziende kinderen | 7 | (4 jongens/3 meisjes) |
| doven/slechthorende kinderen | 12 | (9 jongens/3 meisjes) |
| motorisch gehandicapte kinderen | 12 | (6 jongens/6 meisjes) |
| Oudere gehandicapten: | 15 | (4 mannen/11 vrouwen) |
| Totaal residentieel: | 113 |
De staf van het hostel bestaat 9 mensen, waaronder 2 koks.
De woonsituatie van de kinderen in het tehuis was erg slecht. De wasgelegenheden waren ook voor Indische maatstaven ver onder de maat. Dat kwam ook omdat er na de tsunami 21 wezen werden opgenomen. Daar was de accommodatie totaal niet opberekend. Dankzij lokale giften kon er voor de jongens een verdieping gebouwd worden op het bestaande gebouw. Maar de meisjes leefden in onaanvaardbare omstandigheden. Bijna 50 meisjes sliepen in 2 kamers. Daarom heeft onze stichting de middelen gedoneerd voor het bouwen van een meisjesvleugel en een nieuw sanitair blok.
Op basis van een 5 jarenplan van het bestuur van SSC hebben we in 2009 de bouw gefinancierd van een laatste vleugel, waardoor SSC nu een carré-vorm heeft. Hierdoor is enerzijds ruimte ontstaan voor de verschillende onderdelen van SSC, maar is de situatie ook veel veiliger geworden. De binnenruimte is ingericht met speeltoestellen (betaald door onze vrijwilligsters) en er is een hellingbaan voor rolstoelers gebouwd. In een land waar vanwege de vele stroomstoornissen geen liften gebouwd worden is dat voor rolstoelers de enige manier de eerste etage te bereiken.
Het hostel zoals we het de allereerste keer aantroffen |
Na de eerste verbouwing |
Het poortgebouw, waardoor het SSC een carrévorm krijgt |
De voorgevel van het Hostess |  | |
Het binnen terrein |
Met de hellingbaan voor de rolstoelbewoners |
 |
